ดีใจ โกสิยพงษ์ เปิดนิทรรศการเดี่ยวครั้งใหม่ชื่อ ‘Aftermath’ ที่ผสานสิ่งทอและเซรามิกเข้ากับการจัดวางสื่อผสม เพื่อชวนผู้ชมใคร่ครวญถึงที่มาของ ‘ความหมาย’ และวิธีที่ภาษาถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
นิทรรศการ ‘Aftermath’ เป็นผลงานครั้งใหม่ที่ดีใจ โกสิยพงษ์ สานต่อแนวคิดจากผลงานครั้งก่อน โดยมุ่งชวนผู้คนตั้งคำถามว่า ‘ความหมาย’ กำเนิดขึ้นได้อย่างไร ได้รับการยอมรับร่วมกัน และถูกส่งต่อจากคนรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่นได้อย่างไร ท่ามกลางการค้นหาความเป็นไปได้ของ ‘ภาษา’ ที่หลุดพ้นจากอคติและบริบทเดิม

ในนิทรรศการครั้งนี้ ดีใจนำ ‘สิ่งทอ’ และ ‘เซรามิก’ เข้ามาส่วนร่วมในการจัดแสดง เพื่อเชื้อเชิญให้ผู้ชมใคร่ครวญถึงวิธีที่ภาษาถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ผ่านผลงานศิลปะจัดวางสื่อผสม (Mixed-media Installations) ในระบบภาษาที่ดีใจสร้างขึ้นเอง ซึ่งเชื่อมโยงองค์ประกอบทางกายภาพเข้ากับมิติทางเสียงอย่างลึกซึ้ง
ดีใจอธิบายว่าสีแต่ละสีล้วนมีเสียงของตัวเอง ‘สี’ จึงทำหน้าที่เหมือน ‘ตัวอักษร’ โดยลักษณะของทุกลวดลายและทุกการถักทอจะถ่ายทอดออกมาเป็นเสียง ความยาวของฝีแปรงและโครงสร้างของเนื้อผ้าสื่อถึงระยะเวลา องศาของสีกลายเป็นทิศทางในพื้นที่ของเสียง ความเข้มของสีกลายเป็นความดัง และฝีแปรงหรือการถักทอที่หลวมและลังเลจะกลายเป็นเสียงที่บิดเบี้ยว

“เมื่อสร้างภาษาที่ทุกกฎเกณฑ์มองเห็นได้ทั้งหมด ผลงานจึงเผยให้เห็นว่า ‘ภาษา’ ที่เราใช้ในการสื่อสารในชีวิตประจำวันนั้น ตั้งอยู่บนกฎเกณฑ์ที่มองไม่เห็นมากมายเพียงใด โดยที่กฎเหล่านั้นแทบไม่เคยถูกตั้งคำถาม” ดีใจ โกสิยพงษ์ กล่าว ซึ่งสะท้อนเจตนาของนิทรรศการในการทำให้ผู้ชมตระหนักถึงโครงสร้างพื้นฐานของภาษาที่มักถูกมองข้าม










Aftermath ดีใจโกสิยพงษ์ นิทรรศการศิลปะ สื่อผสม ภาษา